Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Μπιζέ - εισαγωγή (1)


Στο σύντομο πέρασμά του από τη γη - έζησε τριάντα επτά μόνο χρόνια - ο Ζορζ Μπιζέ ποτέ δε γεύτηκε την ευτυχία της επιτυχίας. Κι όμως ο θαυμαστά προικισμένος αυτός συνθέτης κατέλειπε και ένα έργο, την όπερα Κάρμεν, το οποίο έμελλε να αναδειχτεί σε ένα εκ των δημοφιλεστέρων της λόγιας μουσικής. Οι συνεχείς συμβιβασμοί τους οποίους αναγκάστηκε να κάνει στάθηκαν ασφαλώς εμπόδιο στην απόλαυση της δημοτικότητας που του άξιζε.
Οι πολέμιοί του υπερτερούσαν των υποστηριχτών του. Αν σκεφτούμε όμως ότι ο Νίτσε πρότεινε τη μουσική του Μπιζέ ως αντίδοτο στον ηχητικό ορθολογισμό, τους δογματισμούς και τη σχολαστικότητα των βαγκνερικών λυρικών δραμάτων, αντιλαμβανόμαστε ότι η αποδοχή ή η απόρριψη της μουσικής του Γάλλου συνθέτη ήταν πρωτίστως θέμα όχι τόσο αντικειμενικής αξίας και αφομοιωτικής διάθεσης, όσο προκαταλήψεων και ανταγωνισμών.
Στη μικρή και όχι ιδιαιτέρως φωτεινή ζωή του, λίγο σχετικά χρόνο αφιέρωσε στην πρωτογενή μουσική δημιουργία. Δεν αξιοποίησε όσο θα μπορούσε τις ικανότητες και τις ευκολίες τις οποίες διέθετε, συνέθεσε όμως μουσική γεμάτη φρεσκάδα και γοητεία με ενορχηστρώσεις διάφανες και πολύχρωμες συνάμα, μουσική γεμάτη κατευναστικές ιδιότητες αλλά και πυροδοτικούς του ενθουσιασμού και της συγκίνησης μηχανισμούς. Και δεν πρέπει να λησμονούμε βεβαίως ότι το αριστούργημά του η Κάρμεν, έργο ποτισμένο με θεατρικό ρεαλισμό, κατέχει τη θέση του προπομπού του ιταλικού βερισμού.

(Γιώργος Β. Μονεμβασίτης)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου