Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Σοπέν - Εισαγωγή (1)



Στο φιλμ "Η Νεότητα του Σοπέν" του Άλεξ Φορντ ο πρωταγωνιστής ενσάρκωνε ένα νέο με επιμελημένη εμφάνιση, που τα μάτια του κοιτούσαν και όμως απουσίαζαν από τη σκηνή της συνάντησης... Ο νέος αυτός δε χαμογελούσε ποτέ, κρίμα, γιατί θα φαινόταν πως θα είχε ωραίο χαμόγελο. Η ταινία του Φορντ με βοήθησε περισσότερο από ό,τι με βοηθούσαν πριν είκοσι χρόνια τα κοινά ακροάσματα, στο να σκιαγραφήσω το συνθέτη Σοπέν. Λίγο αργότερα διάβασα ένα ακόμη ανατρεπτικό "βιογραφικό" μυθιστόρημα που με προβλημάτισε και πάλι: εξιστορούσε την αντιφατική ζωή του, παρουσιάζοντάς τον σαν έναν άβουλο, ατροφικά ευαίσθητο τυπάκο με εκκεντρικά εκφρασμένη μελαγχολία. Ήμουν στην αρχή της πιανιστικήςμου σταδιοδρομίας και όλα αυτά σήμαιναν πολλά...


Είκοσι χρόνια αργότερα, μελετώντας πιμέσα από τις πηγές τα έργα και τη ζωή του, πιστεύω ότι ο Σοπέν ήταν ένας πνευματώδης άνθρωπος, χαμηλόφωνος αλλά δυναμικός, λάτρης της ομορφιάς, ονειροπόλος Απόστολος της Πολωνίας. Όχι, ο Σοπέν δεν ήταν ούτε εχθρός της ζωής ούτε και θύμα της. Επέτρεψε στον εαυτό του να ανεξαρτητοποιηθεί από το μέτρο των άλλων, απέφυγε τη δική τους κανονικότητα.

Έζησε με το δικό του ρουμπάτο, αυτό που ο Λιστ περιέγραψε τόσο ωραία: "Κοιτάξτε τα δέντρα, ο άνεμος παίζει με τα φύλλα, τα κάνει να κυματίζουν, αλλά το δέντρο μένει ακίνητο".

Ο Σοπέν υπήρξε ένα δέντρο που προστάτευε ιδανικά μια λεπτή ρομαντική ψυχή και πρόβαλλε τέλεια ένα μέγιστο κλασικό πνεύμα.

('Εφη Αγραφιώτη)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου