Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Σούμπερτ - εισαγωγή (1)


Στο σύντομο πέρασμά του από τη γη, ο Φραντς Σούμπερτ σημάδεψε την αρχή μιας σπουδαίας εποχής. Η εξέλιξη του ρομαντισμού θα ήταν ασφαλώς διαφορετική χωρίς τις καταθέσεις του βιεννέζου συνθέτη. Αυτός πρώτος κατόρθωσε να συνδέσει ουσιαστικά τη μουσική με την ποίηση και να επιτύχει την απόλυτη νοηματική ταύτιση της μουσικής έκφρασης με το λόγο. Αναδεικνύεται έτσι σε έναν αληθινό ποιητή των ήχων.
Ο Σούμπερτ υπήρξε όμως πρώτα άνθρωπος και μετά ποιητής. Ένιωσε βαθιά τον ανθρώπινο πόνο, γι΄αυτό και κατόρθωσε να τον μετουσιώσει με συγκινητική ειλικρίνεια σε μουσική. Η λεπτή μελαγχολία η οποία ανιχνεύεται ακόμα και στις πλέον φωτεινές στιγμές της μουσικής του γίνεται οδηγός στην κατάδυση στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής και καταλύτης στην προσπάθεια διερεύνησης του ανθρώπινου συναισθήματος.
Όλα του τα έργα κυριαρχούνται από την ευγενική αγωνία της μάταιης αναζήτησης μιας προσωπικής ευτυχίας. Η μορφή του οδοιπόρου υπάρχει παντού, κυριαρχική και απόμακρη. Ακόμη και στις συνθέσεις καθαρής μουσικής, όπου κάθε φράση ισοδυναμεί με ένα θεσπέσιο τραγούδι χωρίς λόγια, αποδεικνύοντας την υπεροχή του δημιουργού σε μελωδικές επινοήσεις. Τα βήματα του οδοιπόρου ακούγονται να σβήνουν καθώς απομακρύνεται προσπερνώντας όχι μόνο την ευτυχία και τις χαρές της ζωής, μα και την ίδια τη ζωή.

(Γιώργος Β. Μονεμβασίτης)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου