Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Μπερλιόζ - εισαγωγή (1)

Νεωτεριστής καθώς ήταν ο Εκτόρ Μπερλιόζ, δεν απήλαυσε ικανοποιητικά παινέματα και δόξα στη διάρκεια της ζωής του.
Υπερβαίνοντας τα όρια του κλασικού μέτρου, αδιαφορούσε για τους νόμους που προσδιόριζαν στο πρώτο μισό του 19ου αιώνα το εύηχο και μουσικά καλλίμορφο. Αιτιολογείται επομένως η αμφισβήτηση του έργου του από τους συγχρόνους του. Η εκ των υστέρων βεβαίως προσπάθεια προσέγγισης της μουσικής του, αποκαλύπτει μεταρρυθμιστικές προτάσεις ζυμωμένες με διάφανη πειστικότητα και αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Το πάθος μα και η ευαισθησία που συχνά καθόρισαν τις διαδρομές της ζωής του αναβλύζουν αυθόρμητα και από τη μουσική του. Στα έργα του αμέσως ανιχνεύονται η αγάπη για τις χρωματικές και δραματικές αντιθέσεις, τα πρωτότυπα ηχοχρώματα και τις φωτοσκιάσεις, εκφραστικά συστατικά τα οποία προσδίδουν επιβλητικό χαρακτήρα και αναδεικνύονται θαυμαστά μέσω των πρωτοποριακών και συναρπαστικών ενορχηστρώσεων με τις οποίες ευεργέτησε τη μουσική του. Κατέφευγε όμως έτσι συχνά σε υπερβολές, οι οποίες αποδυνάμωναν την κλασική καθαρότητα των μελωδικών του ευρημάτων.
Στην ιδιότητα του φλογερού ρομαντικού μουσουργού, ο Μπερλιόζ προσέθεσε και εκείνη του διανοούμενου. Η εξαιρετική του μόρφωση και η ικανότητά του να χειρίζεται υποδειγματικά τη γλώσσα, τον βοήθησαν να καταθέσει γραπτώς τις ιδέες του σε σπουδαία, ακόμη και για τα σημερινά δεδομένα, μουσικά δοκίμια, όπως το "Σύγγραμμα ενοργανώσεως", τα "Απομνημονεύματα", τις "Βραδιές ορχήστρας" και τα "Μουσικά ευτράπελα".

(Γιώργος Β. Μονεμβασίτης)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου