Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

Βιβάλντι - εισαγωγή (1)


Η μουσική του Αντόνιο Βιβάλντι είναι μουσική γεμάτη υγεία. Οι ήχοι που έπλασε ανασαίνουν ηδονικά τις μυρωδιές της Μεσογείου και αιχμαλωτίζουν τη χαρά της ζωής, προκαλώντας συνεχείς εκρήξεις αυθόρμητου ενθουσιασμού και αισθητικής απόλαυσης. Η ακρόασή της μουσικής του ιταλού συνθέτη αποκαλύπτει ένα χρωματικό πλούτο που μόνον ένας άξιος ζωγράφος θα μπορούσε να φανταστεί.

Το έργο του, εκπληκτικό σε έκταση και βάθος, εντυπωσιάζει με την ανεξάντλητη ποικιλία των εμπνεύσεών του, οι οποίες είναι προφανες ακόμα και όταν ο συνθέτης δε τολμά να απελευθερωθεί από τη δομική δέσμευση της παντοδύναμης στην εποχή του τριμερούς διαίρεσης: allegro, adagio, allegro. Η παραδοσιακη όμως αυτή δομή δεν τον εμπόδισε να αναθεωρήσει το concerto grosso και να προτείνει ένα καινούριο για την εποχή του συμφωνικό ιδίωμα, από το οποίο αναδυόταν για πρώτη φορά η προσωπικότητα του σολίστ.
Ο Βιβάλντι πρώτος φαντάστηκε και εφάρμοσε το κοντσέρτο με έναν ή περισσότερους σολίστ, ορίζοντας μάλιστα τους πλέον ασυνήθιστους συνυασμούς οργάνων. Αν δεν είναι αυτό καινοτομία, πρωτοτυπία στη μουσική τί άραγε μπορεί να είναι; Η μήπως είχε κάποιος προηγούμενός του συνθέτης αρθρώσει το μουσικό του λόγο με την περιγραφική δύναμη της δικής του μουσικής;
Πολύ πριν ο Αντόνιο Βιβάλντι προκαλέσει με τη σοφία και τη γόνιμη φαντασία του το θαυμασμό μας, είχε προκαλέσει το θαυμασμό του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ. Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο το γεγονός ότι ο Μεγάλος Κάντορας μετέγραψε για πληκτροφόρο όργανο έξι από τα κοντσέρτα του Βιβάλντι.

(Γιώρβος Β. Μονεμβασίτης)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου